ADHD (Zespół nadpobudliwości psychoruchowej). I co teraz?

Nadszedł czas diagnozy i Pani psycholog spokojnym głosem oświadczyła: – “Państwa dziecko ma ADHD”. Chwila konsternacji, i tysiące myśli przelatują przez głowę. Pierwsza – i co teraz? 
Nasze dziecko zawsze było ożywione, pewne siebie, wszędzie było go pełno, buzia mu się nie zamykała, ale w pewnym sensie było to urocze. Pierwsze problemy zaczęły się w przedszkolu, później coraz większe trudności w szkole…

Uczeń z ADHD

Takiemu dziecku ciężko jest usiedzieć w ławce przez całą lekcję, dlatego wstaje i chodzi po klasie. Przy tym jest ciekawe wszystkiego, zadaje pytania, ale przez to cała uwaga nauczyciela często skupia się tylko na nim. Często wtrąca się do rozmowy i nie potrafi czekać cierpliwie na swoją kolej. Wszystko potrafi go rozproszyć: bałagan na biurku, cichy dźwięk, przejeżdżający za oknem samochód, rozwiązane sznurowadło. A przy tym ciężko zapanować mu nad emocjami – wzburzenie, przeplata się z euforią – często się irytuje, ponieważ jego punkt widzenia jest źle przez nas odczytywany, a zachowania odbierane za negatywne, chociaż wypływają z dobrych intencji.
Ciężko takiemu małemu człowiekowi przystosować się do otoczenia, które go rozprasza, czasem do niego nie pasuje, a jego realia wykraczają poza określone normy. Co w takim razie robić, w jaki sposób można pomóc swojemu dziecku?

Jak postępować właściwie

Leczenie ADHD to wielotorowe postępowanie, które angażuje całe środowisko dziecka – przede wszystkim rodzinę, ale również lekarza i szkołę. Najważniejsza jest psychoedukacja rodziców, opiekunów, wychowawców, a także nauczycieli, którzy będą mogli w odpowiedni sposób radzić sobie z objawami ADHD. Sam pacjent również może uczestniczyć w warsztatach zastępowania agresji, umiejętności społecznych, a także różnego rodzaju terapiach poznawczo-behawioralnych.

Czy warto dołączyć leki?

Wspomagająco w leczeniu ADHD można stosować środki farmakologicznie. Najczęściej stosowany jest metylofenidat, który jest lekiem psychostymulującym. Poprawia koncentrację dziecka i wpływa na niego uspokajająco. Może jednak uzależniać!
Inny preparat to chlorowodorek atomoksetyny. Dobre działanie wykazują również antagoniści receptorów alfa2-adrenergicznych, a także niektóre antydepresanty (SSRI, TLPD). U dzieci które wykazują zachowania agresywne podaje się haloperidol. Każdy z leków ma swoje zalety i wady. Należy jednak pamiętać, że o podaniu farmaceutyków decyduje lekarz i działają one tylko wtedy, kiedy są podawane.

Najważniejsza jednak dla dziecka jest akceptacja, zrozumienie tego, że wiele z jego zachowań nie świadczy o jego złej woli, a jest właśnie objawem ADHD. Pomóżmy dzieciom budować ich świat, traktujmy je normalnie, rozwijamy pasje i zainteresowania, kochajmy takie jakie są!